ویروس ماربورگ؛ ویژگی ها، علائم و روش های پیشگیری – شما آنلاین هستید


ویروس Marburg یک ویروس جدید در نظر گرفته نمی شود. زیرا اولین بار در سال ۱۹۶۷ پس از اپیدمی آن در صربستان و آلمان (به ویژه در شهر ماربورگ، از این رو نام این ویروس) کشف شد. ظهور مجدد آن در غنا، آفریقا، سازمان هایی مانند سازمان بهداشت جهانی را به ویژه پس از ثبت چندین مورد مرگ و میر ناشی از این بیماری، نگران کرده است.

ویروس ماربورگ باعث بیماری می شود که در گذشته به عنوان تب خونریزی دهنده ماربورگ شناخته می شد و در زمان ما به آن MVD می گویند و میزان مرگ و میر ناشی از این بیماری بین ۲۴ تا ۸۸ درصد متغیر است. اما این عدد با مراقبت های بهداشتی مناسب می تواند کمتر شود.

ویروس ماربورگ چگونه منتقل می شود؟

گونه ای از خفاش به نام خفاش Rostus میزبان طبیعی ویروس Marburg است. در نتیجه ویروس به طور خاص در منطقه جغرافیایی که این نوع خفاش زندگی می کند پخش می شود و از طریق معادن و غارها بیماری را به انسان منتقل می کند.

ویروس ماربورگ از طریق تماس مستقیم (از طریق پوست یا غشاهای مخاطی) و همچنین از طریق تماس با مایعات بدن فرد آلوده از جمله خون، مایع منی و موارد مشابه منتقل می شود.

این ویروس همچنین از طریق تماس با سطوحی که بیمار لمس کرده است، مانند رختخواب، لباس، یا سایر وسایل پخش می شود. در نتیجه، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی اغلب در نتیجه تماس با بیماران به ویروس آلوده می شوند. تشییع جنازه شامل تماس مستقیم با جسد مجروح نیز می تواند منجر به انتقال ماربورگ شود.

علائم بیماری ویروسی ماربورگ

بر اساس گزارش سایت رسمی سازمان جهانی بهداشت، دوره نهفتگی ویروس ماربورگ از دو تا ۲۱ روز متغیر است. بیماری ناشی از ویروس ماربورگ به طور ناگهانی با تب بالا، سردرد و خستگی شدید شروع می شود که اغلب با درد عضلانی همراه است.

اسهال آبکی حاد، درد شکم، گرفتگی عضلات، تهوع و استفراغ می تواند از روز سوم پس از شروع علائم شروع شود و اسهال می تواند تا یک هفته ادامه یابد.

بیماران مبتلا به ویروس ماربورگ ویژگی های شبح مانند، بی حالی شدید، صورت های فرو رفته و چشم های فرو رفته را تجربه می کنند.

بسیاری از بیماران خونریزی شدیدی را تجربه می کنند که ممکن است ۵ تا ۷ روز طول بکشد و ممکن است از بینی یا لثه باشد و ممکن است با مدفوع یا استفراغ همراه باشد.

اگر عفونت آنقدر شدید باشد که از بین برود، مرگ معمولاً ۸ تا ۹ روز پس از ظاهر شدن علائم رخ می دهد.

درمان بیماری های ناشی از ویروس ماربورگ

در حال حاضر هیچ واکسن یا درمانی برای ویروس ماربورگ وجود ندارد. اگرچه درمان علائم ناشی از آن و زنده نگه داشتن بیمار ممکن است موثر باشد.

آیا ویروس ماربورگ پس از بهبودی در بدن باقی می ماند؟

ویروس ماربورگ حتی پس از بهبودی از بیماری در قسمت‌های خاصی از بدن وجود دارد. این مکان ها شامل بیضه ها و قسمت داخلی چشم می شود.

در زنانی که در دوران بارداری آلوده می شوند، ویروس حتی پس از بهبودی همچنان در جفت، مایع آمنیوتیک و جنین وجود دارد.

در زنانی که در دوران شیردهی آلوده می شوند، ویروس ممکن است در شیر مادر باقی بماند.

پیشگیری از بیماری

مانند سایر اشکال عفونت ویروسی، اتخاذ تدابیر مختلف برای مدیریت موارد و جلوگیری از انتشار مهم است. شامل:

کاهش خطر عفونت از خفاش ها به انسان: انسان ها ممکن است با قرار گرفتن در غارها یا معادنی که خفاش های آلوده در آن زندگی می کنند در معرض ویروس قرار بگیرند و این ممکن است هنگام کار در معادن یا بازدید از غارها برای گردشگری اتفاق بیفتد. . افراد در چنین مکان هایی باید از دستکش، ماسک صورت و سایر لباس های محافظ استفاده کنند.

کاهش خطر انتقال از انسان به انسان: از تماس فیزیکی نزدیک با بیماران آلوده به ویروس ماربورگ باید اجتناب شود.

طبق گفته سازمان بهداشت جهانی، هنگام مراقبت از بیماران در خانه باید از دستکش و تجهیزات حفاظت فردی مناسب استفاده شود. همچنین، پس از ملاقات با بستگان بیماران در بیمارستان، دست ها باید به طور مکرر شسته شوند.

غذا را به طور کامل بپزید: باید مراقب باشید که تمام محصولات حیوانی قبل از مصرف در جوامعی که بیماری شایع است پخته شوند.

افزایش آگاهی جامعه در مورد این بیماری: باید برای گسترش آگاهی در بین افراد جامعه ای که بیماری در آن گسترش می یابد، مراقب بود تا از گسترش بیشتر آن اطمینان حاصل شود.

تدابیر پیشگیری از شیوع این بیماری شامل دفن سریع و ایمن بیماران فوت شده، شناسایی افرادی که احتمالاً با افراد آلوده به ویروس ماربورگ در تماس بوده اند، نظارت بر سلامت آنها به مدت ۲۱ روز، جداسازی افراد سالم از افراد بیمار است. برای جلوگیری از شیوع بیشتر، ارائه خدمات بهداشتی با کیفیت به بیماران و رعایت بهداشت ضروری است.

منبع: yemnews.net