نقش والدین در فرار نوجوانان از خانه


مهم ترین عامل فرار نوجوانان از خانه، ناآگاهی والدین از ویژگی های بلوغ و نحوه برخورد با کودکانی است که در این سطح از رشد جسمی و ذهنی قرار دارند.

نقش والدین در فرار نوجوانان از خانه

سعیده مصافی – روانشناس و روان درمانگر

نوجوانان ۱۲ تا ۱۸ ساله بیشتر در معرض خطر انحراف و فرار از خانه هستند و احتمال وقوع این فروپاشی در خانواده های ثروتمند یا خانواده هایی که از وضعیت مالی مطلوبی برخوردار نیستند نیز به همین میزان است. رعایت اصول تربیتی زیر توسط والدین، نوجوانان را کمتر در معرض این لغزش قرار می دهد:

به فرزندتان نشان دهید که دوستش دارید

اگر می خواهید فرزندتان در خانه احساس امنیت کند، به او اطمینان دهید که او را دوست دارید، حتی زمانی که اشتباه می کند. در این صورت اگر اشتباهی مرتکب شوند جرات می کنند آن را بپذیرند و دیگر از ترس عواقب آن به فکر فرار از خانه نیستند.

در شرایط بحرانی از کودک خود مراقبت کنید

هر خانواده ای گاهی با مشکلات خاصی مواجه می شود. بیماری یا فوت یکی از اعضا، بحران مالی و بسیاری مسائل دیگر می تواند خانواده را در وضعیت نامساعدی قرار دهد. بسیاری از نوجوانان در این زمان نمی توانند فشار را تحمل کنند و ممکن است بد رفتار کنند. یکی از راه حل های فرار از خانه این است که در شرایط بحرانی با فرزندتان صحبت کنید و به او نشان دهید که حتی در این شرایط هم به او اهمیت می دهید، یکی از این بحران ها طلاق است. اغلب از دست دادن یک خانواده نوجوان و همچنین ازدواج مجدد پدر یا مادر، نوجوان را به فکر فرار از خانه می اندازد. همانطور که گفتیم در این شرایط والدین وظیفه دارند با وجود تمام مشکلاتی که با آن مواجه هستند مراقب فرزندان خود باشند.

با نوجوان همدلی کنید

وقتی نوجوانان احساس می کنند که هیچکس احساسات و خواسته های آنها را درک نمی کند یا برای افکار آنها ارزش قائل نیست، تصمیم می گیرند محیط خانه را ترک کنند. بنابراین اگر می خواهید جلوی فرار فرزندتان را بگیرید یکی از راه حل ها همدردی با اوست. احساسات فرزندتان را درک کنید و به آن پاسخ دهید. سعی کنید نظر آنها را در مورد تکالیف مختلف بپرسید و اجازه دهید آنها در مورد بسیاری از مسائل تصمیم بگیرند.

تهدیدها را جدی بگیرید

یکی از مهم ترین راهکارها برای جلوگیری از فرار از خانه، توجه به تهدیدات فرزندتان است. اگرچه بسیاری از مواقع صحبت آنها فقط برای جلب توجه است، اما مراقب باشید یکی از نشانه های فرار در آینده صحبت فرزندتان در مورد آن است. در چنین شرایطی بهتر است با او صحبت کنید و ببینید دلیل او برای مطرح کردن این حرف ها چیست. سپس سعی کنید با کمک یکدیگر راه حلی منطقی برای شرایط پیدا کنید.

بیماری روانی

بسیاری از فرارها به دلیل بیماری روانی رخ می دهد. گاهی اوقات افسردگی و اضطراب نوجوانان آنقدر شدید می شود که قدرت بررسی درست واقعیت را ندارند. گاهی اوقات با مشکلاتی مانند ناتوانی در کنترل تکانه ها، اختلالات رفتاری یا اختلالات شخصیتی مختلف و بیماری های روانی جدی همراه است که باید از روانشناسان و روانپزشکان کمک بگیرید.

محیط خانه را ایمن و سالم نگه دارید

فضای نامناسب خانوادگی مهم ترین دلیل فرار از خانه است. والدین مستبد گاهی کار را برای فرزندانشان سخت می کنند. وقتی انتقاد بیش از حد و کمال گرایی والدین، حس استقلال طلبی نوجوان را از بین می برد و اجازه نمی دهند در هیچ زمینه ای ابراز وجود کند، یکی از راه حل هایی که به ذهنشان می رسد ترک این وضعیت برای همیشه است. به یاد داشته باشید که ذهن نوجوان هنوز مانند بزرگسالان رشد نکرده است. به همین دلیل، به جای یافتن راهی برای حل مشکل، به فکر فرار از شرایط هستند.

اجازه دهید نوجوان صحبت کند

بسیاری از نوجوانان احساس می کنند که والدینشان حرف های آنها را نمی فهمند. یا صحبت آنها می تواند منجر به مشاجره شود. به همین دلیل است که معمولا از صحبت کردن اجتناب می کنند. در عین حال، صحبت کردن تا حد زیادی شما را در ذهنیت نوجوانی نگه می دارد. گاهی اوقات نوجوانان درگیر مشکلاتی می شوند که اگر در مورد آن صحبت کنند به راحتی حل می شود، اما چون از حرف زدن می ترسند سعی می کنند برای مشکلات خود راه حل پیدا کنند. این گاهی اوقات وضعیت را پیچیده می کند تا زمانی که احساس کنند چاره ای جز فرار ندارند. در واقع آنها پس از شنیدن مشکل از رویکرد شما می ترسند و به همین دلیل به فکر فرار می افتند.